بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم امد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دل خواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و كل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم ايد تو به من كفتي :

ـ‍‍‍‍((از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب آيينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني جندي از اين شهر سفر كن))

با تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم

نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي من نه رميدم نه گسستم

باز گفتم كه تو صيادي و من اهوي دشتم

 تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم نتوانم

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زدو بگريخت

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

 نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم ان شب و شبهاي دگرهم

نه گرفتي دگر از عاشق ازرده خبر هم

نه كني دگر از ان كوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از ان كوچه گذشتم

هم صدای شب من زندگی بودن نيست.

در رگ سبز حيات جای پوسيدن نيست.

زندگی چون نهری است که تمامش شکن است.

زندگی بودن نيست ! زندگانی شدن است !!!

بگذارید اگر هم نه بهاری باشم

در پس این چهره

                      فریادی است

از جنس زمان

                    که پیر می شود

با نا گفته های عشق

                    گاهی می میرد در سکوت

و معنا می شود در

                   نگاه

            « چشم من »

                چــشـم مـن  بـیـا مـنـو  یـاری بـکـن         گونه هام خشکیده شد کاری بکن

               غیره گریه مگه کاری می شـه کـرد          کـاری از مـا نمی یاد زاری بـکن

               اونکه رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد          تـا قـیـامت دل مـن گریه می خواد

               هـر چـی دریـا  رو زمـیـن  داره خدا          بـا   تــمــوم   ابــرای   آســمـونـا

               کاشکی می داد همه رو به چشم من         تـا چـشام بـه حـال من گـریه کـنن

              اونکه رفـتـه دیگه هیچ وقت نمی یاد         تـا قـیـامت دل من گـریه می خواد

               قـصـه ی  گـذشـتـه هـای  خـوب مـن         خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن

               حـالا  بـایـد ســر رو زانــوم  بــزارم         تـا قـیـامت اشـک حـسـرت بــبـارم

               دل هـیـچـکی  مـث مـن  غـم  نــداره         مـث  مـن غــربـت  مـاتــم  نــداره

               حـالا  کـه   گــریـه   دوای   دردمـه          چـرا چـشـمم اشکشو کم می یاره

               خـورشـیـد  روشـن مـا  رو دزدیـدن          زیـر اون ابـرای سـنگـین کـشیدن

               هــمـه  جـا  رنـگ  سـیـاه  مـاتـمـه           فـرصـت مـونـدنـمـون خـیلی کـمه

              اونکه رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد          تـا قـیامـت دل مـن گـریه می خواد

               سـرنوشـت چـشاش کوره نمی بینه           زخـم خنجرش می مونه تو سینه

               لـب بـسـته سـینه ی غـرق به خون          قـصـه ی  مـونــدن  آدم  هـمـیـنـه

             اونکه رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد           تـا قـیـامت دل مـن گریه می خواد

توی این غزل سرای عاشقی

نمی خواهم عاشق اون رویت شوم

نمی خواهم عشقی زود گذر باشه

که واسم تموم بشه مهربونم

نمی خوام با نگاه کردن تو چشات

افسون آن چشمای زیبایت رو بخورم

نمی خوام بعد از فراقت

با افسوس زندگی

لحظه های رفته باز زنده بشه

نمی خوام یه روز بیای

که با اون نگات بگی

.......... ای بی مرام

نمی خوام یه روز بیام

تا بگم دوستت دارم

ولی تو به من بگی نیا

عشق ما رفته فنا

نمی خوام بیاد روزای عاشقی

که مثل دو کبوترعاشق

مست باده عشق بودیم

دوباره باز گریه کنم

که سوار بر فرش زمان

بدونیم که عاشق بودیم

تو نباشی نه درختی, نه اقاقی, نه بهاری

مثل اون چشات شکسته دلم از این همه قربت

قربت بی نهایت آتیش می زنه به جونم

............ آتیش می زنه

دلم گرفت ای هم نفس٫پرم شکست تو این قفس

٫تو این غبار ٫تواین سکوت ٫چه  بی صدا ٫نفس نفس

از این نامهربونی ها دارم از غصه می میرم٫

رفیق روز تنهایی یه روز دستاتو می گیرم

٫تو این شب٫گریه می تونی پناه هق هقم باشی

٫تو ای همزاد هم خونه چی می شه

عاشقم باشی

تو ای پایان تنهایی پناه آخر من باش ٫تو این شب مرگی

پاییز بهار باور من باش ٫بزار با مشرق چشمات

شبم روشن ترین باشه ٫می خوام آئینه ی خونه با چشمات هم

نشین باشه.

 »»--(¯`v´¯)--»      »»--(¯`v´¯)--»   »»--(¯`v´¯)--»

دوستت دارم

تو را به جان شقايقها قسم
به تمام دارو ندار زندگيم
و به شکوه تمام لحظه های تنهايی
به قطره قطره ی خونی که به رگهايم جاريست
و به تمام وسعت دنياي خالی از کينه ای که برای خود ساخته ام
به شفافيت دنيای مملو از عشق!
و به موجوديت گلهای سرخ !
به تمام آنانکه دوست داشتن را دوست دارند
و عشق را باور می کنند
به آنهايی که گل عشق در وجودشان بارور است
و حتی به زمستان هم می شکفد !
به سجاده ای که هميشه عطر ياس از آن به مشام می رسد
و حتی به خودت قسم
به تويی که لحظه لحظه های زندگيم را معنا می کنی
تويی که
تصوير گر زيبايی های زندگيم هستی
گل هميشه بهار من !
به خودت قسم
دوستت دارم

  اگه بـاهـات نبـودم ، برات که بودم اگه چشمات نبودم ، نگات که بودم

هـمه ی گـفـتـنی هـام فـقط تـو بودی اگه حرفات نبودم ، صدات که بودم

***

اگه پـاهـات نبودم ، يه راه که بودم اگه گريه نبودم ، يه آه که بودم

تو خودت مثـل روز آفتابی هستی اگه خورشيد نبودم ، يه ماه که بودم

***

می تونستی واسه من يه چاره باشی توی آسـمـون دل سـتـاره بـاشی

اگه شـيـرازه ی من پاشیده از هـم می تونستی گره ی دوباره باشی

گل من گریه مکن

که در آیینه ی اشک تو غم من پیداست

قطره ی اشک تو داند که: غم من دریاست

گل من گریه مکن

سخن از اشک مخواه

که سکوتت گویاست

از نگه کردنت احوال تو را می دانم

دل غربت زده ات –

بینوایی  تنهاست

من و تو می دانیم

چه غمی در دل ماست

***

گل من گریه مکن

اشک تو صاعقه است

تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی

بیش از این گریه مکن

که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی

من چو مرغ قفسم

تو در این کنج « قفس » بال و پرم می سوزی

***

گل من گریه مکن

که در آیینه ی اشک تو غم من پیداست

قطره ی اشک تو داند که :غم من دریاست

دل به امید ببند

نا امیدی کفر است

چشم ما بر فرداست

ز تبسم مگریز

در دهان تو در غنچه ی لب ها زیباست

گل من گریه مکن

HAPPY

 **VALENTINE**

خورشیدم و شهاب قبولم نمی کند!

سیمرغم و عقاب قبولم نمی کند!

عریان ترم زشیشه و مطلوب سنگسار

این شهر بی نقاب قبولم نمی کند!

ای روح بی قرار چه با طالعت گذشت

عکسی شدم که قاب فبولم نمی کند!

این چندمین شب است که بیدار مانده ام

آنگونه ام که خواب قبولم نمی کند!

بی تاب از تو گفتنم آوخ که قرن هاست

آن لحظه های ناب قبولم نمی کند

گفتم که با خیال دلی خوش کنم ولی،

با این عطش سراب قبولم نمی کند

بی سایه تر زخویش حضوری ندیده ام

حق دارم آفتاب قبولم نمی کند!

هر که عاشق شد منت از صد یار می باید کشید.

بهر یک گل منت از صد خار می باید کشید

من به مرگم راضیم اما نمی آید عجل

بخت بد بین از عجل هم ناز میباید کشید

چيزی جز سکوت در برابرت ندارم...هيچ !                            

حالا من در هياهوی درونم گم شده ام

ببين  به  کجا رسيده ام

فقط يکبار بنگر به من ببين

چگونه می پرستمت

ببين  به  جای اشک برايت دعا می کنم..

ببين برای گفتن ِ  ؛ دوست داشتنت ؛ التماس می کنم 

در سکوت می شکنم..... تو را فرياد می زنم.....

در سکوت اشک می ريزم...برای تو لبخند می زنم....

بمان !!!! ....بمان تا فريادم به گوشت برسد.....

لبخند بزن...که آرزوی ديدنش را دارم...

هنوز صدای خنده هايت در گوشم آواز می خوانند..

آواز سر مستی ..آواز  زندگی

به پاکيت قسم...به زلالی آب قسم

دوستت می دارم.......

 خسته ام از سوز درد انتظار

 و چه دنیای پر از شور و شریست

 مردمانش را نقاب دیگریست

 عشق می دزدی خرابت می کنند

 دوست می داری جوابت می کنند

خسته ام .......

خدايا پروردگارا "

من عاشقم معجزه عشق را دريافتم و سر تسليم بر آستانت فرود آوردم 

دوست دارم تا اخرين باقيمانده ی جانم تو را عاشق  كنم

زندگی من در زلالی چشمان تو خلاصه شده

زندگی من در نفس های بازدم تو جاری شده

زندگی من در همين از تو نوشتن ها وسعت يافته

نفس كشيدن من تنها با ياد اوری زنده بودن تو امكان پذير است

همين كه گاه نگاه چشمان پر از عشق يا سردی تو را ميبينم برايم كافی است و قانع

كننده است كه زندگی زيباست

اگر روزی از ديار من سفر كنی با چشمانی نابينا شده از گريستن در نبودت جای

قدمهايت را بر روی سنگفرش خيابان گل باران ميكنم

در دادگه عشق کنم از تو شکایت

 گویم که کشت مرا دو چشمان قشنگت

رازی که در عشق است در نیاز نیست

لذتی که در عشق است در هوس نیست

غمی که در عشق است در مرگ نیست

دلی که در عشق است در سینه نیست

اشکی که در عشق است در چشم نیست

امیدی که در عشق است در منتظران نیست

راز عشق لذتی داردکه غم دل داند و اشک منتظر!

  »»--(¯`v´¯)--»      »»--(¯`v´¯)--»   »»--(¯`v´¯)--»

صدای فاصله هایی که غرق ابهامند

نه صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند و با یک هیچ می شوند کدر.......

 آن روزهای خوش با تو بودن را چگونه فراموش کنم !

من همیشه عاشق بودم و خواهم بود

در گریز نا گزیرم گریه شد معنای لبخند 

 ما گذشتیم و شکستیم پشت سر پلهای پیوند .

در عبور از مسلخ تن عشق ما از ما پناه بود

 باید از هم میگذشتیم برتر از ما عشق ما بود .

ای تو یارم روزگارم گفتنی ها با تو دارم